Ustawa o usługach turystycznych reguluje tylko i wyłącznie działalność polskich biur podróży, a nie ogół obywatelskiej działalności w zakresie organizowania i oprowadzania wycieczek! Jeśli wycieczkę organizuje jakiekolwiek np. stowarzyszenie, parafia, szkoła czy uczelnia, zakład pracy, klub, grupa znajomych, osoba prywatna itp., a także biuro zagraniczne – nie ma absolutnie żadnego obowiązku wykupienia usług miejscowego przewodnika i spowiadania się przed patrolami przewodnicko-policyjnymi z tego, o czym się mówi do grupy, nawet jeśli są to rozmowy o zabytkach i historii. Czasy ingerowania funkcjonariuszy publicznych w przekazywanie informacji krajoznawczych już minęły, co znalazło wyraz w konstytucyjnym zakazie cenzury. A to, że przewodnicko-policyjne patrole żądają uprawnień od każdego, kto pokazuje zabytki i opowiada o nich, np. grupie znajomych, to już jest po prostu zwyczajne bezprawie! Przy czym szczytem tego bezprawia jest fakt, że przedstawiciele prywatnego stowarzyszenia będący stroną w sprawie śledzą, podsłuchują co kto mówi na ulicy i zastępują funkcjonariuszy publicznych w czynnościach urzędowych, którymi powinny zajmować się wyłącznie osoby do tego powołane, i to wyłącznie za zgodą odpowiednich organów prokuratury.

Każdy obywatel, np. nauczyciel prowadzący wycieczkę uczniów po mieście i zaznajamiający ich z jego historią i zabytkami czy pracownica UJ pokazująca swoim gościom krakowski Rynek, jeżeli zostali zatrzymani na ulicy Krakowa przez przewodnicko – policyjny patrol i zażądano od nich licencji przewodnika, wręczono upomnienie lub mandat, powinni złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa nadużycia swoich uprawnień przez funkcjonariuszy państwowych.